გახსენით მობილურ აპლიკაციაში
საჯარო სივრცე სახლებში იყო ჩაკეტილი.
ფრონტის ხაზზე აგურით ხელში
შევდივარ ფეისბუკზე და შემოთავაზება მხვდება, აღვნიშნო, რომ ლონდონის ტერაქტის დროს გადავრჩი. ჩემს 30-მდე მეგობარს ეს უკვე გაუკეთებია.
ვისაც ამ ქვეყნად იმედის თვალი თუნდაც შემთხვევით მიუპყრია ლიბერალიზმისთვის, მას ღმერთები იმქვეყნად სასჯელად ნეოლიბერალიზმს მოუვლენენ.
აქ არავის უნდა მხოლოდ შენი ოთახი, აქ შენი სამყარო სჭირდებათ, რეალური ურთიერთობა, რეალური შეხება, ხანდახან რეალური დისკომფორტიც, რომელიც ასე ჭირს გაჯეტიზირებულ მსოფლიოში.
არის თუ არა საზოგადოებრივი სივრცე სახალხო სივრცის სინონიმი?
ხანდახან მგონია, რომ თბილისი გამქრალი ექსპერიმენტების და ახალ-ახალი მცდელობების ადგილია, სადაც ყოველთვის ყველაფერი იწყება, მაგრამ დღეგრძელობა არ გააჩნია.
მარჯანიშვილის მოედანი ის ფუსფუსა ადგილია, სადაც პირველი, მეორე და მესამე სამყაროელები ერთად იყრიან თავს
შევუბერე სანთლებს სული, მაგრამ არაფერი. რა ეშმაკი გეტაკა, მეკითხება თამილა.
გადადგეს, მაგრამ არ აიკრძალოს!
უცნაურია, ცდილობდე გადაეღობო მოძალადეს და მაინც მისი გულმოწყალების იმედს არ კარგავდე.
ჩვენ შევქმენით ღია პლატფორმა, სადაც ყველას ჰქონდა საშუალება, ეთქვა სათქმელი იმ ფორმით, რაც მისთვის იყო მისაღები – სიმღერით, გამოფენით, ცეკვით თუ პოეზიით, ჩვენ „დავიკავეთ გუდიაშვილი“-ს მოედანი და ყველას დაგინიშნეთ პაემანი.
სულ: შედეგი
შედეგი არ მოიძებნა, სცადეთ თავიდან
ელ.ფოსტა ან პაროლი არასწორია
გთხოვთ ჩაწეროთ დადასტურების კოდი, რომელიც გამოიგზავნა თქვენს ელ-პოსტის მისამართზე :
უკაცრავად დაფიქსირდა შეცდომა
კოდი გაიგზავნა წარმატებით. გთხოვთ შეამოწმოთ "სპამ" ფოლდერი.
დარჩენილი რაოდენობა: