გახსენით მობილურ აპლიკაციაში
დღეს ჩვენ გვაქვს ყველაფერი, პიროვნულობის, საკუთარი „მე“-ს გარდა.
ინტერვიუ ნიუ იორკში მცხოვრებ ქართველ მხატვართან, ლუკა ლაზართან.
ისტერიკულ შემოდგომას, როცა უხვად დაფინანსებული ფესტივალები და პროექტები ერთმანეთს ართმევდნენ პუბლიკას და ყურადღებას, მოჰყვა თვეები, როცა ყველაზე ხშირად ვსვამ ხოლმე კითხვას: ხდება რამე ისეთი, რაც ინტერესს და დისკუსიას აღძრავს ჩემთვის?
2016 წლის არტისტერიუმმა, ტრადიციულად მაგდა გურულისა და ილიკო ზაუტაშვილის კურატორობით, თბილისის არტსივრცეები ფილოსოფიური კონცეფციით - "მოკალი ბუდა" დატვირთა.
ერთი შეხედვით, ინტერიერი ისეთი რამეა, ნივთები მასში გარედან უნდა შემოიტანო, ნატა კი მეუბნება, რომ პირიქით არის – შენი შინაგანი სამყარო გამოგაქვს ინტერიერში.
სოფო კილასონია
გაოგნებული ვუყურებდი, როგორ ფეთქდებოდა საცდელი ატომური ბომბები წყნარ ოკეანეში. აფეთქების მომენტი – „თრიფის“ ხილვებს ჰგავს.
ჩემი ნამუშევრების უმეტესობა რეალისტურია. არ მიყვარს დადგმული ფოტოები. რეალობა გარკვეულწილად, აბსტრაქტული და ამბივალენტურია.
ჩვენ დავშალეთ ეს ჯადოსნური პეიზაჟი ფერებად, შრეებად და ბგერებად, რომლის იმპულსიც მისმა თავდაპირველმა შესრულების კუბისტურმა მანერამ მოგვცა და აუდიო-ვიზუალური ინსტალაცია შევქმენით.
კომიქსში ტექსტის ჩატევა ინჟინერული პრობლემაა.
Do you want to continue?
ადამიანები ყრიან ლეპტოპებს, მონიტორებს, მე კი ამ „ნაგვიდან“ ვქმნი.
სულ: შედეგი
შედეგი არ მოიძებნა, სცადეთ თავიდან
ელ.ფოსტა ან პაროლი არასწორია
გთხოვთ ჩაწეროთ დადასტურების კოდი, რომელიც გამოიგზავნა თქვენს ელ-პოსტის მისამართზე :
უკაცრავად დაფიქსირდა შეცდომა
კოდი გაიგზავნა წარმატებით. გთხოვთ შეამოწმოთ "სპამ" ფოლდერი.
დარჩენილი რაოდენობა:
