გახსენით მობილურ აპლიკაციაში
მინდია არაბულის სამოქმედო არეალი რელიგიურ-მითოლოგიური და პასტორალურ-პროვინციული სივრცეებია, ურბანული გარემო მას არ აინტერესებს.
"ესეები ლიტერატურულ გასტრონომიაზე - აი, ესაა “წიგნის ნადიმების” ჟანრული განმარტება და ავტორის წინასიტყვაობას და 14 ესეს მოიცავს".
ხშირად მიფიქრია, ნეტა იმისთვის ხომ არ ავიკვიატე კატის აყვანა, რომ სიმშვიდე მეგრძნო?
"ასეთ ვითარებაში ვხედავთ, თუ როგორ იჭრება გარკვეულ სივრცეში კონსტრუქცია როგორც სიმულაცია, როგორც რეალობის ვერ გადმომცემი ერთეული"
წინაფეოდალურ ეპოქაში საკუთრება თემის იყო, თემშივე ნაწილდებოდა შრომაც. ფეოდალური საკუთრების ნიშნები გაჩნდა მაშინ, როდესაც საზოგადოების დანაწევრება დაიწყო.
ტიციან ტაბიძე წერდა, 100 წელიწადში ერთხელ ცა იხსნება ნატვრისთვისო. 100 წელი გავიდა და ალბათ დროა რომ ცა არ ვიცი, მაგრამ ეროვნული გალერეის კარი თანამედროვე, აქტუალური კულტურული პროცესებისთვის გაიხსნას.
მეორე მსოფლიო ომის დასრულებიდან მალევე, ევროპული დოკუმენტური კინო ფაშიზმის გადააზრებას შეუდგა
ერთხელ, მე ტრანსგენდერი ვიყავი და არავის ვუყვარდი
როცა შეატყობინეს, რომ მის დიდ ოჯახში გოგო გაჩნდა და ამ გოგოს მარგარიტა დაარქვეს, უმალვე გადაწყვიტა: დაიბადა დედოფალი მარგო.
ყურადღების გადასატანად პანდემიისთან დაკავშირებული სიუჟეტის აგებას ვცდილობ.
„მე ვზივარ ოთახში“ დაუსრულებელი ნაწარმოებია – საუნდის ღია ექსპერიმენტია,
„რა ჯანდაბაა წყალი?“
დაბალი, „უხმო“ სოციალური ფენები არასდროს ყოფილან ისტორიის სუბიექტები, მათი ენა და გულისტკივილი იშვიათად და მხოლოდ სწავლულთა, მწიგნობართა გადაწერილ - გახმოვანტკბილებული აღწევდა ისტორიულ ნარატივებამდე.
ჩემზე უკეთ ვინ იცის, რომ მე ხელოსანი ვარ და არა – ხელოვანი.
ექვსი საათის შემდეგ, ჭიპზე თოკგამობმული პატარა მუმლი ჩემი ცოლის საშოდან გამოძვრა და ტირილი მორთო. ვცდილობ, დავაწყნარო, დავარწმუნო, რომ საშიში არაფერია".
"მერე აფეთქება ისმის. მძლავრი გრუხუნი, მაგრამ საკმაოდ შორიდან. ასე ერთმანეთზე ახოხოლავებულები ვაგრძელებთ წოლას".
მე ვქანაობ ქანქარასავით, ნანა კიდია ღამურასავით. ცოცხალი ხარ? – მესმის და მიხარია ერთდროულად. ესე იგი, ცოცხალია, – ვფიქრობ.
ჯადოქარი, მჩხიბავი, კუდიანი. დავწვათ.
ციხე წავიდა და თავისუფლებამ მოსვლა დაიწყო. და ასე მოდის და მოდის ოცდაათი წელია.
ის, ვისაც შესწევს საჯაროობის ტოტალური კონტროლის ძალა, რა თქმა უნდა, აკონტროლებს პირადსაც, ანუ ის, ვისაც დევნიან საჯაროდან, საბოლოო ჯამში, პირადშიც დევნილია.
რაღა უნდა მოხდეს, რომ გამიკვირდეს და შემძრას, იქ, სადაც ადამიანის სიკვდილი უხარიათ
მე საერთოდ არ მჯერა, რომ სიკვდილი არსებობს, მაგრამ ადამიანების დიდ ნაწილს ვერაფრით ვარწმუნებ. მართალია, გარდაცვალების სტატისტიკა მათ მხარესაა, მაგრამ ეგეც რაღაც ტრიუკი მგონია.
სულ: შედეგი
შედეგი არ მოიძებნა, სცადეთ თავიდან
ელ.ფოსტა ან პაროლი არასწორია
გთხოვთ ჩაწეროთ დადასტურების კოდი, რომელიც გამოიგზავნა თქვენს ელ-პოსტის მისამართზე :
უკაცრავად დაფიქსირდა შეცდომა
კოდი გაიგზავნა წარმატებით. გთხოვთ შეამოწმოთ "სპამ" ფოლდერი.
დარჩენილი რაოდენობა: